دیگر نه من نه این معانی معیوب

 دیگر نه من نه این شهادت اشک

 دیگر از تکرار ترانه خسته ام

 از این پنجره های بسته خسته ام!

 خسته ام از ایندقایق بی لبخند

باران ببارد یا نبارد

 من می روم با دست هایت

چتری برای پروانه ها بسازم

 دیگر چه می شود که نام گل های باغچه

 را به خاطر نیاورم ؟

 یا اصلا ندانم که کدام شاعر شبتاب

 قافیه ها را از قاب غمگین پنجره پر داد ؟

 من که خوب می دانم

 بادبادک بی تاب تمام ترانه ها

 همیشه پر پشت بام خلوت خاطره های تو می افتد

 دیگر چه فرق می کند که بدانم

همیشه

 به انتهای گریه که می رسم

 صدای ساده ی فروغ از نهایت شب را می شنوم

 صدای غروب غزال ها را

 صدای بوق بوق نبودن تو را در تلفن

 آرام تر که شدم

 شعری از دفاتر دریا می خوانم

 و به انعکاس صدایم در ایینه اتاق

 خیره میشوم

در برودت این همه حیرت

پیاده آمده ام

 بی چارپا و چراغ

 بی آب و اینه

 بی نان و نوازشی حتی

تنها کوله یی کهنه و کتابی کال

 و دلی که سوختن شمع نمی داند

کوله بارم

 پر از گریه های فروغ است

پر از دشتهای بی آهو

 پر از صدای سرایدار همسایه

 که سرفه های سرخ سل

 از گلوگاه هر ثانیه اش بالا می روند

پر از نگاه کودکانی

که شمردن تمام ستارگان ناتمام آسمان هم

 آنها را به خانه ی خواب نمی رساند

 می دانم

 کوله ام سنگین و دلم غمگین است

اما تو دلواپس نباش !

 نیامدم که بمانم

تنها به اندازه ی نمباره یی کنارم باش

 تمام جاده های جهان را

 به جستجوی نگاه تو آمده ام

 پیاده

 باور نمی کنی ؟

پس این تو و این پینه های پای پیاده ی من

 حالا بگو

 در این تراکم تنهایی

من دوباره در محفل عزاي آينه ها و اجتماع سوگوار تجربه هاي

 رنگ پريده آمدم.

و چه شد كه امروز به اين فكرم...! كه چگونه ناتمامي قلبم بزرگ شد و

 هيچ نيمه اي اين نيمه را تمام نكرد!!!

                   ( تنم به پيله ي تنهاييم نمي گنجد)

اينجا ستاره ها همه خاموشند...

اينجا فرشته ها همه گريانند...

اينجا شكوفه هاي گل مريم...

بيقدرتر ازخار بيابانند...

امشب شب تولده منه و من اولين و آخرين مهمان هستم چه بزمي ست امشب!

 و چه تنهايم.....

يخ كردم يخ كردني درتب،،، تبي كه جسمم نه،،، دارد باورم ميسوزد از آن