ابرهای پاره تا دو سوی آسمان

کنار می‌روند

بال‌های دوشیزگی پرنده‌ای معصوم

شکسته می‌شوند

و چشم‌های من از التهاب گناه

به درد می‌آیند

من از مهتاب می‌ترسم

و با این‌حال فردا صبح

غرور جاودانه‌ی خویش را

نثار بکارت یک عشق می‌کنم